W sobotę 21 stycznia w Budapeszcie były manifestacje. Pod górą zamkową w Budzie, koło dolnej stacji kolejki Margit, niewielka grupa Węgrów ze sztandarami biało-czerwono-zielonymi i biało-czerwonymi, pasiastymi, trzymała transparenty: 1956 tanks, 2012 banks.
Ucieszyłam się jednak, że napisali to po angielsku, bo jeszcze nie znam węgierskiego języka, choć zamierzam się nauczyć. Dlatego, że Budapeszt jest piękny i pełen chwały.
Oczywiście dla mnie najpiękniejszy jest język polski, którym mogę łatwo opisać niepojętą rzeczywistość mojego kraju: oto przykład. Wielkie metropolie śląską i krakowską – cuzamen do kupy to kilka milionów mieszkańców – łączy realnie jeden tor Polskich Kolei Państwowych, więc to naturalne, że pociąg z Katowic do Krakowa jedzie 2 godziny 20 minut, skoro drugi tor jest wyłączony z ruchu.
O Maryjko (tak wzywają bożej pomocy Ślązacy), co to będzie dalej? Gdy i drugi tor wysiądzie?
W Himalajach każdy jogin wie, że jaskinia, w której wiedzie życie i medytuje, powinna być zwrócona na południe, aby mogły do niej zajrzeć promienie słońca. Nigdy się taki jogin nie przebudzi, nie dobije oświecenia, jeśli jego jaskinia będzie miała otwór zwrócony ku północy. Ktoś powie, że z tą jaskinią zwróconą na południe chodzi o słońce metaforyczne, łatwość oświecenia, możliwość szybszego przebudzenia, ale ja powiem, że to szczypta zdrowego rozsądku, bo w wysokich górach liczy się każda odrobinka słonecznego ciepła.
A my zamieszkaliśmy po niewłaściwej stronie Karpat. Trzeba było przed tysiącami lat ze wszystkich sił przeć na południe. Teraz nie mamy fartu. A dlaczego? Bo mieszkamy po cienistej, północnej stronie gór. A co z narodami ze Skandynawii? No cóż, one są za morzem. Widać morze oczyszcza z niefartu.
Gdy się przyjrzeć kolejnictwu Słowacji, Czech, Węgier, widać fart. Oni siedzą na południe od Karpat, my na północ. Czyli nie mamy fartu. Jeśli nie mamy fartu, to trzeba się bardziej przyłożyć do roboty. Und szlus.
